# 1 De waarheid zit in het het gewicht

Er zijn verschillende managementverhalen geschreven over de last van een (startend) leidinggevende. De weg naar een promotie of een stap naar een andere functie is niet altijd vanzelfsprekend. Vaak word je in het diepe gegooid en blijkt het vooraf lastig in te schatten of je de nieuwe functie wel aan kunt.

Leidinggevenden hebben van zichzelf vaak een taai karakter en flink wat doorzettingsvermogen. Vaak lukt het door een paar keer keihard onderuit te gaan om na een aantal tropenjaren succesvol te worden als leider. Er is ook een categorie startend leidinggevenden die het niet haalt. Ze geven er na een aantal tegenslagen de brui aan of krijgen na een tijd een burn-out en keren niet meer terug.

Zo wordt het kaf van het koren gescheiden. Ik zie vaak dat dit proces zijn littekens achterlaat bij zowel teams die leiding krijgen als de leidinggevende zelf. Het is een semi-tragisch proces met wisselend leiderschap wat erg afhankelijk is van de omstandigheden of er daadwerkelijk groei kan ontstaan.

Er wordt wel gesteld dat je zover kunt promoveren tot jouw niveau van incompetentie. Oftewel je groeit door tot je erachter komt dat je de nieuwe functie niet aankunt. Er zit een bepaald aspect ‘ik worstel en kom boven’ gehalte in elke leidinggevende. Als je herkent dat je niet geheel op je plek bent en je veel nog niet weet kun je jezelf eruit bluffen en hulpbronnen aanboren ter ondersteuning in de hoop dat het je lukt. Er zit soms ook een bepaalde factor geluk in of je de juiste persoon op de juiste plek bent waardoor het slaagt. Het is ook erg afhankelijk van de context: fase van je organisatie, het aan te sturen team etc.

Het doorzien en doorvoelen van een eerste periode in een nieuwe functie is erg belangrijk om je eigen pad hierin te bewandelen. Zodra je erachter komt dat het eigenlijk te zwaar is ga je misschien eerst ontkennen en allerlei strategieën proberen om het te laten slagen. Een standaard reflex is soms ook om vanuit een te hiërarchische rol te gaan micro managen. Ook komt er geregeld slachtofferschap bij kijken en ligt het aan het team, de organisatie of aan je eigen leidinggevende. Als je continu op je tenen loopt ga je uit je kracht en vervalt het authentiek leiderschap wat maakte dat je de promotie kon maken. Je zakt door het ijs, redelijk funest dus.

Is er een alternatief? Mogelijk wel! Ik kijk naar een leidinggevende functie als topsport. Je zult objectief en eerlijk moeten zijn over wat je wel en niet aankunt. Dit is een vorm van eigenaarschap en maakt dat je actief stap voor stap richting kunt gaan geven aan het verbeteren van jouw leiderschap in de situatie.

De waarheid zit in het gewicht. Het synoniem met (top)sport kun je als volgt zien: iedereen die weleens een gewicht heeft opgetild weet dat als je dat doet je meteen weet of je het wel of niet kunt tillen en hoeveel herhalingen je ongeveer kunt doen. Het is ook direct duidelijk als het echt te zwaar is. Je tilt het schokkerig en maar gedeeltelijk op of je laat het meteen vallen. Je pakt vervolgens een lichter gewicht zodat je kunt trainen om in een later stadium als je progressie hebt gemaakt het zware gewicht, wat eerder te zwaar was weer terug op te tillen. Hoe mooi is het als je progressie hebt gemaakt en het vervolgens lukt!

Het gewicht zelf is niet bepalend maar juist de effort die je erin hebt gestoken om ervoor te zorgen dat je uiteindelijk de prestatie wel kunt leveren. Je kunt het simpelweg optillen of niet. Zo niet, dan ga je trainen en aan jezelf werken. Oftewel: de context, de organisatie en je teams zijn nooit de aan te wijzen factor dat iets niet lukt.

Jouw bevlogenheid, reflectie en zelfkennis zijn bepalend of je er uiteindelijk in slaagt om het tot een succes te maken!